Voorbij de hokken

Voor het gebouw van Stadshavens staat Cor van Asch al op mij te wachten. Hij is projectontwikkelaar vastgoed van het Havenbedrijf Rotterdam en vanuit dit bedrijf als projectleider mede verantwoordelijk voor de ontwikkeling van RDM Campus. Terwijl we elkaar de hand schudden, gaat zijn telefoon. Niet de laatste keer dat dit gebeurt tijdens ons gesprek. Ik trek mij even terug en hoor nog iets over een loods, vierkante meters en de naam van een groot elektrotechnisch bedrijf. Een druk mens.

Binnen is het veel te warm en we besluiten buiten een bankje op te zoeken ondanks de herrie. Honderd meter bij ons vandaan worden stalen wegplaten versleept en even verderop weer neergekwakt. Stratenmakers zijn voor het Innovation Dock bezig met het bestraten. Gespierde lijven die trilplaten laten dansen op de stenen. Een haastkarwei, zegt Cor, om er voor te zorgen dat bezoekers de Onderzeebootloods kunnen bereiken waar Boymans een expositie heeft ingericht met het werk van Joep van Lieshout. Op de achtergrond wordt een betonnen steiger weggebeukt. Slopen en bouwen. Misschien wel de genetische code van Rotterdam.

Moeizaam gaat Cor zitten. Door zijn rug gegaan. Hij vertelt mij over de ontstaansgeschiedenis van RDM Campus vanaf het moment dat het Havenbedrijf het terrein in 2002 aankocht. Een gesprek over belangen. Over de controversiële Joep van den Nieuwenhuysen en de val van Willem Scholten van het Havenbedrijf naar aanleiding van de onterecht verstrekte miljoenen aan diezelfde Van den Nieuwenhuysen. Over de verschillen van inzichten tussen gemeente en rijk. Over bedrijven die woningbouw blokkeren en vice versa. Over Stadshavens, het ambitieuze programma van de Gemeente Rotterdam en het Havenbedrijf Rotterdam, dat er voor moet zorgen dat haven en stad met elkaar verbonden worden. Over de intentieverklaring in 2005 tussen Albeda, de Hogeschool, Stadshavens en toentertijd nog Woonbron. Over de moeite om de juiste balans te vinden tussen pionieren en politiek schipperen en de noodzaak om in dit krachtenveld je rug recht te houden en de koers vast te houden in plaats van je te laten bepalen door de waan van de dag. Krakend komt Cor overeind. We nemen afscheid. Even later draai ik mij om en zie dat hij al weer aan het bellen is.

De Aqualiner legt aan. Zit goed vol met voornamelijk oudere mensen die naar de expositie van Boymans gaan. Fototoestellen om de nek. Bewonderende blikken. Ik sluit mij bij hen aan. Heb nog wat tijd voor mijn volgende afspraak. De expositie is een aanrader. Een enorme ruimte van bijna 5000m2 waar zaalvullende kunstwerken en een woud van sculpturen staan geïnstalleerd. Sculpturen met thema’s als autonomie, zelfvoorziening, macht en economie. De expositie is nog te bezichtigen tot 26 september 2010. Ik ben bang dat de thema’s hier nog langer zichtbaar zijn.

Op de eerste verdieping van Droogdok kom ik een boekje tegen dat uitgegeven is bij het afscheid van Jacob Voorthuis van de Academie van Bouwkunst: I am because we are. Prachtige foto’s en verhalen. Wat te denken van deze uitspraak van Emo Philips: ‘When I was a kid, I used to pray for a new bicycle. Then I realized God doesn’t work that way, so I stole one and prayed for forgiveness.’ Of deze van Loes van der Holst: ‘En dan blijkt mettertijd, in wat de geest vergaarde, de onzin juist van waarde.’ Smullen.

Die middag is er een gezamenlijke lunch voor alle Campusbewoners. Lekkere broodjes. Wat versnipperde gesprekken en erg warm. Merk ook dat ik even wat tijd nodig heb om al mijn indrukken te verwerken en trek mij terug. Lekker buiten op het bankje waar ik ook met Cor had gezeten. Even later word ik op mijn rug getikt door Ron Weerheim. Heerlijke vent. Ik ken hem nog uit de tijd dat we samen betrokken waren in een projectgroep Bouw en Ruimtelijk Groen. Vier scholen die samen optrokken in een nieuw onderwijsconcept. Albeda, Zadkine, Wellant College en de HR. Vier bloedgroepen die elkaar anders moeilijk vonden, werkten hier op een bijzondere manier met elkaar samen. Ron nam in die groep een belangrijke rol in. Humoristisch, krachtig, relativerend. Verrassende T-shirts met leuke teksten. Vijf jaar later blijkt dat niet veranderd te zijn. We lachen veel, gaan snel op inhoud de diepte in. Ook nu een T-shirt met een leuke tekst: ‘Ik zat mij voor het vensterglas onnoemlijk te vervelen. Ik wou dat ik twee hondjes was. Dan kon ik samen spelen.’

Ron is een duizendpoot. Onderwijsmanager bij IBB. Drie dagen in de week in de weer bij Externe Betrekkingen. In de tussentijd projectleider voor IBB in het excellentieprogramma van de HR. Betrokken bij de I-labs. Is daar geschrokken van studenten die ‘stevig in hun zuiltje zitten.’ Die niet kunnen en zich niet willen verdiepen in complexe multidisciplinaire vraagstukken. Hij vindt de implementatie van de I-Labs prima, maar geeft aan dat op dit moment de middelen en methodiek sterk onderontwikkeld zijn. Is niet erg, omdat we de brug bouwen terwijl we er over lopen. Het komende half jaar moet in het teken staan van het beter vormgeven van het proces van co-creatie. Borging van processen en tegelijkertijd het vloeiend houden van de werkprocessen. Ontdekken welke methodieken hier dienstbaar aan zijn. Maakt zich daar soms wel zorgen over. ‘Kunnen we ons dat snel genoeg eigen maken in de vraagstukken die op ons afkomen?’